"We gaan niet huilen hoor, die tranen zijn zonde van de tijd die we hebben." Ik had haar al van ver af zien zitten, door het glas. In mooie, nette kleding van bij elkaar passende kleuren blauw. Kletsend met een jonge verzorgster terwijl ze naar buiten kijkt. Zodra ze mij ook ziet begint ze te zwaaien. Ik zwaai terug, en kan mijn tranen niet bedwingen. 

"We gaan niet huilen hoor"

Met natte ogen zit ze tegenover me. Mijn oma (95). Het huis waar ze woont is vooralsnog afgesloten voor het merendeel van het bezoek. Ze kunnen het zich nog niet permitteren om de deuren weer te openen. Een Corona besmetting zit in een klein hoekje, en kan in hun tehuis vol ouderen grote gevolgen hebben. 

Bijna 3 maanden

"Het lijkt wel alsof je op wereldreis bent geweest en nu weer terug bent", grapt ze. "Maar eigenlijk was je gewoon continu om de hoek, gek hè?" Bijna 3 maanden hebben we elkaar niet in het echt kunnen zien. En dat terwijl ik normaal wekelijks bij haar over de vloer kwam. 

Instagranny

Gelukkig was er telefoon, e-mail, en heeft ze een Instagram account aangemaakt om haar kleinkinderen te kunnen volgen. "Ik hoefde de computer maar aan te zetten en dan kon ik je gezicht al zien, zo vaak als ik zelf wilde". Ze glimlacht. "En wist je wel dat ik altijd heb terug gepraat, tegen jou en je filmpjes?", lacht ze.  "Ik leek wel gek, maar het was tenslotte wel zo gezellig!"

Een klein feestje

En nu zit ik in een partytent, die strak tegen het raam van haar tehuis staat. Zij zit aan de andere kant, en onze stemmen verbinden via een telefoon die op speaker is gezet. Het personeel heeft gekleurde vlaggetjes opgehangen aan beide kanten, en letterlijk te bloemetjes buiten gezet. 

Even wennen

Normaal zitten we dicht bij elkaar, ik meestal in haar lievelingsstoel, en kijken we naar Spoorloos op tv. We praten, lachen, eten chips en knuffelen.  De afstand van nu, het glas tussen ons in, het voelt vreemd en even wennen.

Maar al snel praten we honderduit. Over de leuke dingen die ze organiseren in het tehuis, de lieve verzorgers, over mijn werk, het onderzoek, en over mijn bedrijf wat ze via Instagram nu nauwgezet kan volgen. We praten over onze vriendinnen, mijn vriend en mijn kat. En over de plantjes in mijn tuin, waar ik haar wekelijks een online update over stuur. 

En meer dan ooit voelen we de hoop dat het beter lijkt te worden, de opluchting dat we hier nog samen kunnen zitten, en de dankbaarheid dat we dit moment met elkaar kunnen beleven.

Foto: de Grote dag fotografie

Reactie geven? 

(Deze wordt mogelijk op deze website weergegeven)