pexels-anna-shvets-3683056.jpg

GASTBLOGS EN -VLOGS 

Lees meer

MIJN OMA VS. CORONA

"Ik ga vanavond voor het laatst naar mijn oma.” Ik hoor het mezelf zeggen tegen een vriendin, en schrik. Ik besef me opeens dat ik niet weet hoe lang deze crisismaatregelen, die ik mezelf opgelegd heb, gaan duren. De komende periode ga ik zoveel mogelijk in sociale isolatie"

SAMEN STERK

"Vol spanning zitten we achter onze laptop gekluisterd. Het is 18.59 uur. Mijn vriendin, een spoedeisende hulp arts die werkt voor artsen zonder grenzen, schenkt een kop thee voor ons beide in. Op ons scherm verschijnen één voor één gezichten. Nieuwe en bekende namen. De microfoons staan nog uit..."

DE KRACHT VAN NU

"Sinds een aantal dagen ben ik non-stop informatie aan het vergaren. Ik studeer harder dan ik tijdens mijn studietijd misschien ooit gedaan heb en probeer alles tot in de details te begrijpen. Maar hoe weet je wat goede zorg is wanneer er nog zo weinig bekend is over dit virus?"

WAT ZIE JE ER UI!

„Wat zie je er uit meisje”, zegt mijn oma. Omdat we elkaar niet meer kunnen zien vanwege het coronavirus (zie eerdere blog: ‘Mijn oma vs. Corona’ ), stuur ik haar nu regelmatig video en foto updates via Instagram.

VOORZICHTIG HOOPVOL

"Het begint inmiddels wat te wennen, het werken in beschermende kleding. Waar een aan- en uittrekken van de hele outfit eerst nog een hele uitdaging was (het moet in een bepaalde volgorde, anders kun je jezelf alsnog besmetten), gaat het nu bijna als vanzelf. 

Lees meer

BEROEPSDEFORMATIE IN TIJDEN VAN CORONA

"Als ik iemand voor het eerst ontmoet, is een van de eerste dingen wat me aan diegene opvalt zijn of haar vaten. Kronkelige aders over een hand, dikke blauwe kabels net over de pols, en subtiele blauwe strepen over de onderarm.

DE STORM

"Iedereen pakt zijn rol, en onze collega specialisten van andere vakgebieden denken en werken gericht met ons mee. We werken als éém groot team: team ziekenhuis. Het gevoel van saamhorigheid is groot.

SCHAARSTE EN RIJKDOM

Ik weet niet hoe het voor u is, maar ik ervaar sinds de coronacrisis een duidelijk besef van schaarste. Een besef dat sinds de ‘intelligente lockdown’ die door de overheid is ingesteld om ons zorgstelsel en onszelf te beschermen, alleen maar groeit.

AL HET GRIJS

Toen ik geneeskunde ging studeren dacht ik dat ik daarna de wijsheid in pacht zou hebben. Voor veel dingen die je kunt studeren geldt dat misschien ook. A kwadraat plus B kwadraat is C kwadraat. Een waarheid als een koe. Staat als een huis.

ALSOF ER NIETS AAN DE HAND IS

"Even vergeet ik de crisis waar we in leven. De spanning in de ziekenhuizen. De angsten van de Nederlanders. En de bedreiging van de zorg"

ONZIE ONS NIET

"Het is 05.00 uur en ik word gebeld. Ik heb nachtdienst op de spoedeisende hulp, en de verpleegkundige heeft net een patiënt* opgevangen met pijn. Ik loop naar de kamer en hoor de overdracht van de ambulance aan."

MIJN FIETS

"Het gekke is, dat ik naast de schaarste waar ik in een eerdere column over schreef , nu sinds de coronacrisis ook juist veel overvloed ervaar. In de fietsenstalling op het centraal station bijvoorbeeld"

GEEN INTENSIVE CARE

„Ik denk dat het het beste voor u is dat we afspreken dat u niet meer naar de intensive care (IC) gaat”, ik laat een korte stilte vallen. Gesprekken zoals deze behoren tot de minder leuke kanten van mijn vak.

STILTE NA DE STORM

Ik heb dienst, maar het is ongekend stil op onze spoedeisende hulp. Begin april hadden we in het Noorden onze eerste coronapiek, waarna de storm is gaan liggen. Sindsdien is het ongebruikelijk rustig.